Karol Piotrowicz

Karol Ludwik Piotrowicz urodził się 23 października 1901 roku w Bochni. Był filozofem, bibliotekarzem i bibliografem. Działał w Polskiej Organizacji Wojskowej, a od 1918 roku służył w Wojsku Polskim. W latach 1918-1921 brał udział w działaniach wojennych jako żołnierz kilku pułków piechoty. Po przejściu do rezerwy ukończył studia na Uniwersytecie Jagiellońskim. W okresie międzywojennym kierował Biblioteką Polskiej Akademii Umiejętności i zasiadał w Zarządzie Głównym Towarzystwa Historycznego. Publikował prace bibliograficzne i historyczne.

Po wybuchu II wojny światowej i agresji ZSRR na Polskę w 1939 roku trafił do niewoli sowieckiej. Przebywał w obozie w Starobielsku, gdzie wygłaszał odczyty dla jeńców. Wiosną 1940 roku został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pochowany w zbiorowej mogile w Piatichatkach. Pośmiertnie mianowano go kapitanem w 2007 roku. Upamiętnia go Dąb Pamięci zasadzony w jego rodzinnej Bochni.

Na podstawie artykułu „Karol Piotrowicz” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.