Piotr Bartak

Piotr Bartak był pułkownikiem dyplomowanym piechoty Wojska Polskiego i działaczem niepodległościowym. Urodził się w Lubaczowie. Ukończył Szkołę Realną w Jarosławiu, a następnie podjął studia na Politechnice Czeskiej w Pradze. Należał do Związku Strzeleckiego i Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”. Po wybuchu I wojny światowej służył w Legionach Polskich, a później w Wojsku Polskim na Wschodzie. Brał udział w bitwie pod Kaniowem, gdzie został aresztowany i więziony.

Po powrocie do kraju wstąpił do Wojska Polskiego. Pełnił funkcje sztabowe, dowodził pułkiem KOP „Wołożyn”, a następnie kierował sztabem Dowództwa Okręgu Korpusu Nr IV w Łodzi. We wrześniu 1939 roku objął dowództwo obrony Lublina, a później został dowódcą piechoty dywizyjnej 10 Dywizji Piechoty. Zginął w Siedliszczu, gdy niemiecki pocisk artyleryjski trafił w jego samochód. Został odznaczony między innymi Krzyżem Srebrnym Orderu Wojskowego Virtuti Militari, Krzyżem Niepodległości i Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.

Na podstawie artykułu „Piotr Bartak” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.