Witold Nowicki

Witold Walerian Nowicki urodził się 18 lipca 1878 roku w Bochni, gdzie ukończył szkołę realną i rozpoczął naukę w gimnazjum. Maturę zdał w Krakowie w 1896 roku, a następnie studiował medycynę na Uniwersytecie Jagiellońskim. W 1902 roku uzyskał doktorat i rozpoczął pracę w Katedrze Anatomii Patologicznej Uniwersytetu we Lwowie. W kolejnych latach został docentem, profesorem nadzwyczajnym, a w 1919 roku profesorem zwyczajnym. Do 1939 roku kierował katedrą, pełnił też funkcję dziekana Wydziału Lekarskiego.

Podczas I wojny światowej kierował laboratorium analityczno-bakteryjnym w obozach jenieckich w Górnej Austrii, a w latach 1918-1920 służył ochotniczo w Wojsku Polskim. Był członkiem Polskiej Akademii Umiejętności i działał w organizacjach lekarskich oraz higienicznych. Opublikował ponad 80 prac naukowych, poświęconych między innymi patologii nowotworów i onkologii doświadczalnej. W czasie sowieckiej okupacji Lwowa kontynuował działalność naukową. 4 lipca 1941 roku został rozstrzelany we Lwowie wraz z synem Jerzym i grupą polskich uczonych.

Na podstawie artykułu „Witold Nowicki (lekarz)” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.