Zygmunt Bierowski

Zygmunt Alojzy Bierowski urodził się 8 marca 1895 roku w Bochni. W czasie I wojny światowej służył w armii austro-węgierskiej, a w 1917 roku uzyskał stopień porucznika. Po przeniesieniu do Wojska Polskiego pełnił służbę w jednostkach piechoty i Doświadczalnym Centrum Wyszkolenia. W latach 1932-1934 służył w 85 pułku Strzelców Wileńskich, następnie został dowódcą batalionu w Szkole Podchorążych Piechoty. W 1935 roku mianowano go podpułkownikiem.

W marcu 1939 roku objął dowództwo 9 pułku piechoty Legionów w Zamościu. Walczył z pułkiem w kampanii wrześniowej, między innymi pod Iłżą. Po rozproszeniu jednostki uniknął niewoli. W konspiracji należał do organizacji „Miecz i Pług”. W 1943 roku był więźniem obozu na Majdanku. Zmarł we Wrocławiu i został pochowany na Cmentarzu Osobowickim. Odznaczono go Krzyżem Walecznych, Złotym Krzyżem Zasługi oraz austro-węgierskimi odznaczeniami: Krzyżem Zasługi Wojskowej III klasy z dekoracją wojenną i mieczami, Srebrnym Medalem Waleczności II klasy i Krzyżem Wojskowym Karola.

Na podstawie artykułu „Zygmunt Bierowski” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.